znów w Twoim głosie słychać coś jeszcze, to jakby lęk przed zdemaskowaniem. z każdym Twym słowem burzysz me wnętrze, coraz wyraźniej czuję, że kłamiesz. rzadko patrzysz w me oczy. płynnie omijasz kolejne pytanie, a w Twych ramionach wyczuwam, że kłamstwem przesiąka już Twoje ubranie. te małe pierwsze - zwą je niewinne, których od dawna udaję, że nie ma. każde tnąc niewielką zostawia ranę, a w nocy wraca sól w nią zacierać. dalej większe. kołysze mostem, tym, po którym stąpamy. ze strachu serce me rozdziera się, że nadejdzie takie, co most ten zawali. miłość nasza... czy odejść jej pisane, w ten, cień zapomnienia? a Ty i ja? jak przetrwać nam gdy każde kłamstwo nas bardziej rozdziela? dziś już w palcach trzymam tą, ostatnią zaufania nitkę. chwyć ją, przyciągnij mnie, zanim w mym sercu pieśń całkiem umilknie.   KZ