Ja Kamil Piżuch aktorem jestem na scenie zwanej życiem, Gdzie słońce wschodzi nad [Twoje miasto/region], a noc szeptać lubi o miłości. Nie żądam koron, ni skarbów z dalekich lądów – Jeno serca, co w rytmie mym zagra, jak lutnia w dłoni poety. Kimże jestem? Człowiekiem z krwi i kości, co dniem pracuje uczciwie, A wieczorem szuka piękna w prostych rzeczach: W śmiechu przy stole, w spacerze wśród cieni latarni, W rozmowie, co płynie jak rzeka – czasem burzliwa, czasem cicha. Co we mnie znajdziesz? Słuch, co chciwie pije Twe słowa jak wino z kielicha, I dłonie, co gotowe są trzymać Twą dłoń przez każdą burzę. Nie jestem ideałem z marmuru – o nie! Lecz żywym człowiekiem, co umie się śmiać, błądzić i naprawiać. Czego pragnę? Towarzyszki (lub towarzysza) podróży przez ten dziwny świat, Kto nie lęka się ciszy, ani śmiechu do łez, Kto w zwykłym dniu dostrzeże iskrę nadzwyczajną. Bo miłość, powiadam, nie mieszka w pałacach – Lecz w spojrzeniach, w dotyku, w „dzień